Η Γαλλική Αλγερία

Πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, δύο μέρες μετά το μεγάλο φονικό στο Παρίσι, να μιλάμε για τις ευθύνες της Δύσης που οδήγησαν στη γέννηση του Ισλαμικού Κράτους. Πότε, όμως, με εξαίρεση ορισμένες φωνές που θεωρούνται περιθωριακές, έχουμε συζητήσει γι αυτές; 

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχουμε τον ολίγιστο πρωθυπουργό μας να υποννοεί κουτοπόνηρα ότι οι δράστες του φονικού ήταν "λαθρομετανάστες".  Ας σημειώσουμε λοιπόν, ότι οι δράστες του φονικού ήταν Γάλλοι πολίτες Αλγερινής καταγωγής. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι υπήρξαν και θύματα αφρικανικής καταγωγής. Πώς, όμως, η Γαλλία έχει φτάσει στο σημείο να έχει μερικά εκατομμύρια μουσουλμάνους βορειοαφρικανικής καταγωγής;

Αναδημοσιεύουμε από Το Κόκκινο ένα αφιέρωμα στον αγώνα της Αλγερίας για ανεξαρτησία από τη Γαλλική Κατοχή. Όπως είναι γνωστό, η Αλγερία αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της Βορειοδυτικής Αφρικής βρέθηκε για 130 χρόνια κάτω από τη γαλλική μπότα και κάτω από ένα ιδιαίτερα σκληρό αποικιακό καθεστώς. Μπορεί, βέβαια, όλες αυτές οι χώρες να έχουν ανακτήσει -τουλάχιστον κατ' όνομα - την ελευθερία τους, η Γαλλία όμως δεν παύει να θεωρεί ότι έχει λόγο στην περιοχή και δεν παύει να επεμβαίνει μέχρι και σήμερα.

Φυσικά δεν είναι η αποικιοκρατία η αιτία του φονικού, απλά από εκεί ξεκινάει το νήμα σε ό,τι αφορά τη Γαλλία. Ας μην  ξεχνάμε, τέλος, ότι ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός χτίστηκε παράλληλα με την οικονομική αφαίμαξη της Αφρικής, της Αμερικής και της μισής Ασίας, αλλά και τη βάρβαρη υποδούλωση των κατοίκων τους από τους "πολιτισμένους" Ευρωπαίους. 

Σε επόμενες αναρτήσεις, θα αναφέρουμε και τη συνέχεια του νήματος, γιατί όσο στρουθοκαμηλίζουμε θα πέφτουμε συνεχώς από τα σύννεφα.

Μετά τη Ρώσικη επανάσταση, ο Αλγερινός κομμουνιστής Ahmed Messali Hadj άρχισε να οργανώνει εστίες αντίστασης ώστε να δημιουργηθεί ένα επαναστατικό κίνημα που θα έριχνε τη Γαλλική αποικιοκρατία.

Την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο Ferhat Abbas, μέχρι πρότινος  επιφανές μέλος του Αλγερινού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, αλλάζει ρότα ιδεολογική και συνεργάζεται με τον  Messali Hadj για την δημιουργία ενός αντιστασιακού εργατικού κόμματος, με την ονομασία «Φίλοι του Μανιφέστο και της Ελευθερίας».

Το 1947, ο φόβος για εθνικιστικές εξάρσεις με το τέλος του παγκοσμίου πολέμου, ανάγκασε τη Γαλλική κυβέρνηση να εγκαθιδρύσει κοινοβουλευτική ομάδα στην Αλγερία, σκοπός της οποίας θα ήταν να εξασφαλίσει την εφαρμογή του Γαλλικού αποικιακού νόμου στην περιοχή.

Το Μάρτιο του 1954, ο Ahmed Ben Bella, πρώην λοχαγός του Γαλλικού στρατού, εξορίστηκε από το Γάλλο κατακτητή στην Αίγυπτο λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων. Εκεί γνωρίστηκε με άλλους 8 Αλγερινούς πολιτικούς εξόριστους, οι οποίοι θα δημιουργήσουν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (FLN).

Την 1η Νοεμβρίου, μόλις μερικούς μήνες μετά τη σύστασή του, το FLN ξεκίνησε καλά οργανωμένες επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια, στρατιωτικές βάσεις, αστυνομικά τμήματα και σταθμούς τηλεπικοινωνιών. Μέχρι το 1957 οι αντάρτες του FLN είχαν σημειώσει αρκετή πρόοδο, η οποία ανάγκασε τη Γαλλική Κυβέρνηση να δώσει το πράσινο φώς για την απόβαση 400.000 στρατιωτών στην Αλγερία σε ένδειξη δύναμης για να αποσιωπήσουν την επανάσταση που είχε ξεσπάσει.

Εκατέρωθεν σημειώθηκαν ακρότητες και εγκλήματα. Το Γαλλικό μένος  έσφαξε και ισοπέδωσε ολόκληρα χωριά. Από την άλλη μικρές ομάδες μέσα στο FLN αυτονομήθηκαν και επιτίθονταν σε τυφλούς στόχους λευκού άμαχου πληθυσμού.

Η Γαλλία ανύψωσε ηλεκτρικούς φράχτες κατά μήκος των συνόρων της Αλγερίας με το Μαρόκο και την Τυνησία, για να αποτρέψει την ελεύθερη μετακίνηση των ανταρτών. Παράλληλα, περιέφρατταν ολόκληρες περιοχές εντός της Αλγερίας για την απομόνωση των κατοίκων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Παρόλα αυτά οι Γάλλοι άποικοι , «αγανακτισμένοι από τη γαλλική κυβέρνηση», ζητούσαν ακόμη πιο σκληρά μέτρα. Για το λόγο αυτό, το Μάϊο  του 1958 εκλέγουν τον στρατηγό Charles de Gaulle (Ντε Γκωλ), ως κυβερνήτη της Γαλλικής Αλγερίας.

Φωτεινές εξαιρέσεις απαντούμε και στη Γαλλική αποικιακή κοινότητα. Όπως o Fernand Iveton και πολλοί άλλοι οι οποίοι υποστήριξαν ενεργά τον απελευθερωτικό αγώνα. Αναφερόμαστε στα “pied-noir”  ή κατά τους Αλγερινούς συναγωνιστές τους, τους «Ευρωπαίους Αλγερινούς συντρόφους».

Σε λιγότερο από ένα χρόνο, ο de Gaulle αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι η μόνη λύση για την Αλγερία είναι η τακτική υποχώρηση των Γαλλικών στρατευμάτων και η εξαγγελία εκλογών. Οι Γάλλοι άποικοι εξαγριωμένοι, προσπάθησαν να ρίξουν την κυβέρνηση de Gaulle, με τρομοκρατικές ενέργειες ακόμη και μέσα στο Παρίσι, χωρίς επιτυχία. Αυτές οι εθνικιστικές ομάδες αποίκων συνέχιζαν εν τω μεταξύ τη γενοκτονία εις βάρος των Αλγερινού άμαχου πληθυσμού.

Το Μάρτιο του 1962, αποφασίστηκε η παύση πυρός και τον Ιούλιο του ίδιου έτους ανακοινώθηκαν εθνικές εκλογές. Ο Αλγερινός λαός βροντοφώναξε την ανεξαρτησία του.

Το αποτέλεσμα του πολέμου ήταν τραγικό κυρίως για τον Αλγερινό λαό. Εκτιμάται ότι 100.000 Γάλλοι στρατιώτες πέθαναν, ενώ πάνω από 1.000.000 αντάρτες και άμαχος πληθυσμός βρήκε τραγικό θάνατο από το μίσος των Γάλλων αποίκων. Η Αλγερινή Επανάσταση σηματοδότησε και την πτώση της Γαλλικής αποικιοκρατίας στην ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Αφρικής.