Ξημερώματα Κυριακής, 30 Μαρτίου 1952. Ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του , Μπάτσης, Καλούμενος και Αργυριάδης, εκτελούνται από το ελληνικό κράτος κατηγορούμενοι για κατασκοπεία. Εκτελούνται την Κυριακή, ημέρα που ούτε οι Γερμανοί δεν εκτελούσαν.
Αποτελεί, δε, τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι πρωθυπουργός ήταν ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο οποίος δήλωνε αντίθετος στη θανατική ποινή. Ακόμη και αν οι προθέσεις του Πλαστήρα για την κατάργηση της θανατικής ποινής ήταν ειλικρινείς, αποδεικνύεται από τις εκτελέσεις αυτές πως αν θέλεις, ως κυβέρνηση, να πετύχεις τους στόχους σου πρέπει να έχεις θέληση και διάθεση να συγκρουστείς με τους παράλληλους μηχανισμούς που θα σε υπονομεύουν. Αυτά, ας τα έχει υπόψη της η σημερινή κυβέρνηση και ας αναλογιστεί πως την ατολμία του Πλαστήρα, τη διαδέχτηκε η αποφασιστικότητα του Παπάγου.
Αναδημοσιεύουμε από τη Μαύρη Οχιά ένα μικρό αφιέρωμα στη δίκη και την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του.




